Türkiye’de fıstık denince akla gelen ilk şehir, bu toprakların en bereketli rekoltesine sahip açık ara lideri Şanlıurfa’dır. Her yıl bu zamanlar, ağustos sıcağının altında “yeşil altın” panayırı yaşanması gerekirken, bu sezon Urfa tarlalarından yükselen tek şey feryat ve derin bir çaresizlik. Binbir emekle, yıl boyu gözü gibi bakılan fıstık ağaçları, bu kez sahibinin yüzünü güldürmek yerine belini büküyor. Meselenin özü gayet basit ama bir o kadar da yakıcı: Fıstık alım fiyatları geçen yılın fiyatına demir atmış durumda. Oysa ekonomik gerçekler aynı durduğu yerde durmuyor. Gübreye, mazota, ilaca ve sulama elektriğine gelen zamlar katlanarak artarken, tarladaki ürünün değerinin geçen yılla birebir aynı kalması ne akılla ne de vicdanla açıklanabilir.  Enflasyon karşısında erimeyen tek şey, ne yazık ki fıstık üreticinin ağaçtaki alın teri oldu. Üreticiler maliyeti karşılayamadığı için fıstıkları toplayamıyor, ağaçta bırakıyor. Günlük toplama yevmiyeleri, nakliye ve işçilik masrafları göz önüne alındığında, ürünü toplamak satmaktan daha pahalıya geliyor. Peki, piyasadaki bu mantık dışı fiyat düşüklüğü serbest piyasanın doğal bir sonucu mu, yoksa fiyatların bu kadar ucuz olması birkaç tüccarın ortak kararı mıdır? Bölge üreticisinin zihnini kurcalayan en haklı soru bu. Birkaç büyük alıcının ve aracının kendi aralarında fiyat belirleyip piyasayı baskılaması, üreticinin borç kıskacındaki çaresizliğini fırsata çevirme çabasından başka bir şey değildir.  Şanlıurfa fıstığı sadece bir tarım ürünü değil, bu bölgenin can damarıdır. Üreticiyi birkaç tüccarın insafına ve piyasa spekülasyonlarına terk etmek, bölge tarımına darbe vurmaktır. Acilen etkin alım politikaları, taban fiyat destekleri ve güçlü kooperatifleşme adımları devreye sokulmazsa, yarın bakımı yapılacak ve toplanacak fıstık ağacı dahi bulunamayacaktır.