Geçen Hafta Akçakale’de meydana gelen kavga gerçekten dehşet vericiydi. Görüntüleri büyük bir hayret ve üzüntü içinde izledim. Bu nasıl bir kin, nasıl bir nefret ve intikam hırsıdır? Sopalarla, taşlarla ve silahlarla adeta bir aileyi linç edip paramparça ettiler. Gerçi Şanlıurfa’da buna benzer olaylara ne yazık ki sıkça tanık oluyoruz; ancak bu kavga biraz daha farklıydı. Çünkü bu kez kadınlar da savaşın tam ortasındaydı. Bizim bildiğimiz, kültürümüzde kadınlar her zaman barışın, arabuluculuğun ve sağduyunun simgesidir. Fakat Akçakale’deki olayda kadınlar; ellerinde taş ve sopalarla adeta bir savaş alanında, kıran kırana bir mücadelenin içindeydi. Toplum olarak enerjimizi, birikimimizi ve geleceğimizi ne yazık ki kavgaya, silaha ve şiddete feda ediyoruz. Son dönemde artan bu öfke dalgası, yerini ortak akla ve hoşgörüye bırakmadığı sürece kaybettiğimiz tek şey canlarımız ve huzurumuz oluyor. Birbirimizin hakkına, hukukuna ve yaşam alanına saygı göstermek bir erdem değil, bir arada yaşamanın en temel kuralıdır. Özellikle son bir yıldır Şanlıurfa’da tanık olduğumuz, ocağımıza ateş düşüren kavgaların neredeyse tamamının temelinde tarla ve arazi anlaşmazlıkları yatıyor. Yıllarca yan yana yaşamış, aynı havayı solumuş, komşuluk ve akrabalık bağları olan insanlar, bir karış toprak uğruna namluları birbirine doğrultabiliyor. Oysa hiçbir toprak parçası, bir insanın hayatından, bir çocuğun yetim kalmasından ya da giden bir canın geride bıraktığı acıdan daha değerli değildir. Geçici dünya malı ve bir karış toprak için birbirimizi kırmaya, can almaya değmez. Zaten toprak uğruna ölümler yaşandıktan sonra can da gidiyor, uğruna ölüp öldürdüğün topraklar da gidiyor. Silahı ve öfkeyi hayatımızdan çıkarıp adaleti, sevgiyi ve saygıyı merkezimize aldığımız gün gerçek huzura kavuşacağız. Dünyanın en verimli toprağı bile insanca yaşayamadıktan sonra kimseye huzur getirmez. Çözüm Silah Değil, Adalet ve Saygıdır Şiddet ve kavga hiçbir sorunun çözümü olmadığı gibi, var olan sorunları derinleştirmekten ve nesiller boyu sürecek husumetler yaratmaktan başka bir işe yaramaz. Arazi ve hak iddialarının çözüm yeri silahlar değil; hukuk, adalet ve sağduyulu diyalogdur. Toplumsal huzurun tesisi için: Haklara Saygı: Başkasının hakkına göz dikmemeli, kendi hakkımızı ararken de hukukun dışına çıkmamalıyız. Öfkeyle hareket etmek yerine problemleri masada, uzlaşıyla veya yargı yoluyla çözmeyi alışkanlık haline getirmeliyiz. Geleneksel Husumetleri Bitirmek: Kan davasına ve şiddete varan anlaşmazlıkları körüklemek yerine arabuluculuğu ve barışı öncelemeliyiz. Geçici dünya malı ve bir karış toprak için birbirimizi kırmaya, can almaya değmez. Silahı ve öfkeyi hayatımızdan çıkarıp; adaleti, sevgiyi ve saygıyı merkezimize aldığımız gün gerçek huzura kavuşacağız.