TRUMP’IN ZİKZAK SİYASETİ: BİR UNUTKANLIK MI, PLANLI BİR KAOS MU?

Siyaset sahnesi yine tanıdık bir tiyatroya ev sahipliği yapıyor. Bir gün bakıyorsunuz ekranlarda kıyamet senaryoları uçuşuyor, ertesi gün aynı kürsüde “Her şey yolunda, sonuna yaklaştık” pembe tabloları çiziliyor. Donald Trump’ın Kuzey Carolina’da uçak merdivenlerinden inerken sarf ettiği sözler de bu kervana katıldı: “İran’la savaşın sonuna doğru ilerliyoruz. Doğrudan temas kurdular, anlaşmak istiyorlar.” Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturduğu günden beri (ve hatta öncesinde) bir dediği diğerini tutmayan, dün “Asla masaya oturmayız” dediği odaklarla bugün “Doğrudan görüşüyoruz” diyen bir lider var karşımızda. Halkın ve uluslararası kamuoyunun aklında ise tek bir soru beliriyor: Trump gerçekten ne konuştuğunu bilmiyor mu? Bir unutkanlık, bir yaşlılık alameti mi bu? Yoksa bu kaçıncı son, bu kaçıncı yalancı başlangıç? Tıbbi bir teşhis koymak elbette tıp insanlarının işi. Ancak Trump’ın bu gelgitli hallerini sadece bir “zihinsel bulanıklık” veya “unutkanlık” ile açıklamak, onun siyaset yapma tarzını eksik okumak olur. Kaç kez “Savaş bitti” dendi, kaç kez “Son aşamadayız” müjdesi verildi? Ortadoğu coğrafyasında sonlar hiçbir zaman son olmadı, başlangıçlar ise hep yeni bir krizin kapısını araladı. İran konusunda bir gün sert yaptırımlar ve askeri tehditler savuran, ertesi gün “Bizimle doğrudan iletişime geçtiler, anlaşmak istiyorlar” diyen bir yönetim anlayışı, dünyayı derin bir belirsizliğe sürüklüyor. Eğer ortada bir “unutkanlık” varsa, bu Trump’ın kişisel hafızasından ziyade, Amerikan dış politikasının kurumsal hafızasındadır. Soru şu: Dünya bu zikzaklı manevralara daha ne kadar tahammül edebilir? Kaçıncı “sona yaklaştık” açıklaması gerçekten bir son olacak? Şimdilik bilinen tek şey var; Trump konuştuğu sürece manşetler değişecek, ancak Ortadoğu’daki o belirsiz sis perdesi kolay kolay dağılmayacak.