Türkiye’de yerel demokrasinin en eski kurumlarından biri olan muhtarlık, yıllardır tartışmaların odağında. Özellikle seçim dönemlerinde yaşanan şiddet olayları, kimi zaman can kayıplarına varan husumetler ve mahalle düzeyindeki kutuplaşmalar, bu kurumun toplumsal huzura etkisini yeniden sorgulatıyor. Öte yandan, dijitalleşmenin hız kazandığı ve e-Devlet gibi entegre platformların hayatımızın merkezine yerleştiği günümüzde, muhtarlıkların işlevselliği de büyük bir erozyona uğradı.  Eskiden nüfus cüzdanı suretinden ikametgaha kadar birçok resmi evrakın temin edildiği bu makamlar, bugün neredeyse tamamen dijital sistemler üzerinden yürütülen işlemler nedeniyle işlevini büyük ölçüde yitirdi.  Günümüzde vatandaşlar evlerinden çıkmadan, tek tıkla halledebildikleri işlemler için artık muhtarlıklara ihtiyaç duymuyor. Türkiye genelinde 50 binden fazla muhtarın görev yaptığı, bu durumun da devlet bütçesine önemli bir maliyet yüklediği sıkça dile getirilen eleştiriler arasında. Kamu kaynaklarının etkin ve verimli kullanımı tartışılırken, bu makamların artık "faal birer kamu hizmeti" sunmaktan uzaklaştığı ve boşuna işgal edildiği yönündeki sesler her geçen gün yükseliyor. Bu tartışmaların somut bir siyasi boyuta taşınması ise Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin çıkışıyla gündeme geldi. Bahçeli, muhtarlıkların kaldırılmasına yönelik yeni bir teklifi gündeme getirerek, kurumun bugünkü yapısıyla sürdürülebilir olmadığını ve değişen Türkiye şartlarında yeniden ele alınması gerektiğini vurguladı. Seçim kavgalarıyla anılan, dijital çağda bürokratik birer detay haline gelen ve devlete mali külfet oluşturan muhtarlık müessesesi, artık yapısal bir dönüşümün ya da tamamen tarihe karışmanın eşiğinde. Türkiye, 21. yüzyılın idari refleksleriyle bu kurumu yeniden tanımlamak zorunda.