Ancak bugün, bu eşsiz mirasın üzerine çekilen beton perdesini, göz göre göre katledilen şehir dokusunu büyük bir endişeyle izliyoruz. Çarpık kentleşme, Urfa’nın üzerine yapışmış ve ne yazık ki çıkmak bilmeyen bir kabus gibi.  Yıllardır bu beladan kurtulmak adına eski yerleşim bölgelerinde çeşitli kamulaştırmalar yapıldı, büyük adımlar atıldığı söylendi. Fakat sonuç? Değişen pek bir şey yok. Çünkü zihniyet değişmedikçe, sadece binaların yeri değişiyor. Bugün geldiğimiz noktada, çarpık kentleşmenin önüne geçilmesi maalesef bu kafayla mümkün görünmüyor. Neden mi? Çünkü yeni yapılan yapılar hâlâ gecekondu zihniyetiyle, küçük arsalar üzerine, imarsız ve daracık sokaklarla örülmeye devam ediyor. Şehrin nefes alacağı alanlar bırakılmıyor, aksine beton yığınları arasında sıkıştırılıyor. Bu durumun en net örneklerini şehrin kalbinde, Eyyübiye bölgesinde net bir şekilde görüyoruz.  Ve ne yazık ki sadece Eyyübiye ile de sınırlı kalmıyor. Haliliye ilçesinde, özellikle Devteşti bölgesinde yükselen binalara baktığımızda tablo daha da vahim bir hal alıyor. Birbirinin içine girmiş, aralarında mesafe bırakılmamış, adeta birer "kibrit kutusunu" andıran yapılar... İnsan kendine sormadan edemiyor: Bu nasıl bir projedir? Bu nasıl bir düzenli şehir anlayışıdır? Tarihin, estetiğin ve kültürün başkenti olabilecek güzelim Urfa’nın şehir planlaması kesinlikle böyle olmamalı, olamaz! Günü kurtarmaya yönelik, ranta dayalı ve denetimsiz bu yapılaşma, yarınlarımızın da çalınması demektir. Bu gidişata "dur" demek için daha neyi bekliyoruz? Şehrin ruhunu boğan bu betonlaşmaya karşı acil bir şekilde, vakit kaybetmeden müdahale edilmelidir. Urfa, bu hak etmediği çarpık geleceğe mahkum edilemeyecek kadar kıymetlidir.