Bugün Urfa'da yine ekranlarımıza aynı karanlık görüntüler düştü. Bir değil, iki değil... Tam dört farklı noktadan gelen kavga haberleriyle üzüldük. İnsanların birbirine acımasızca saldırdığı, öfkenin sokaklara taşdığı o anlar, izleyen herkesin içini sızlattı. İşin en korkutucu yanı da bu zaten: Bugün medyaya yansıyan sadece dört görüntü var. Peki ya kadraja girmeyenler? Kameranın çekmediği, haber bültenlerine yetişmeyen, kıyıda köşede sessizce yaşanan kaç kavga daha var? Medyaya yansıyanlar suyun üstündeki buzdağıysa, altındaki o devasa şiddet yüküyle nasıl yüzleşeceğiz? Bu Kin, Bu Nefret Nedir? Gerçekten anlamakta zorlanıyoruz. Bu sokaklarda dolaşan, eline ne geçerse karşısındakine savuran, gözü dönmüş insan kim? Bu toprakların mayasında misafirperverlik, kardeşlik ve komşuluk hakkı varken; bu nefreti nereden bulup besliyoruz? Birbirimizin yüzüne bakamaz hale geldik. Kalpleri bu kadar karartan, insanı kendi komşusuna, hemşehrisine düşman eden şey nedir? Neyi Anlaşamıyorsunuz? Bir sınır kavgası mı, bir arazi meselesi mi, yoksa trafikteki iki saniyelik bir yol verme inatlaşması mı? Değer mi? Hiçbir toprak parçası, hiçbir maddi çıkar, hiçbir incinmiş gurur bir insanın canından, huzurundan daha değerli değil. Neyi paylaşamıyoruz bu geniş coğrafyada? Gökyüzü herkese yetmiyor mu, toprak herkese dar mı geldi? Acımasızca Birbirinizi Vuruyorsunuz Gözlerimizin önünde sergilenen bu şiddet artık sadece bireysel bir öfke patlaması değil, toplumsal bir cinnettir. Bir hiç uğruna, acımasızca birbirini vuran, hayatları söndüren, geride gözü yaşlı aileler ve yetim çocuklar bırakan bu anlayışa artık dur demek zorundayız. Silahla, kaba kuvvetle, nefretle hiçbir mesele çözülmedi, çözülemez. Urfa’nın kadim kültürüne, insanının vicdanına bu görüntüler yakışmıyor. Sevgiyi, hoşgörüyü ve diyaloğu yeniden hatırlamazsak; bugün izlediğimiz o dört görüntü, yarın hepimizin huzurunu yutacak dev bir karanlığa dönüşecek. Kendimize gelmek için daha kaç canın yanması gerekiyor?