Kahramanmaraş merkezli depremlerin üzerinden tam üç yıl geçti. Acı hâlâ taze, kayıplar hâlâ hafızamızda. Şanlıurfa da bu büyük felaketten payını aldı; canlar yitirildi, binalar yıkıldı, binlerce insanın hayatı kökten değişti. Peki aradan geçen bu üç yılda Şanlıurfa’da ne değişti? Özellikle Bahçelievler, Cengiz Topel ve benzeri mahallelerde bulunan 30–40 yıllık binalar bugün hangi durumda? Deprem öncesinde de riskli olduğu bilinen, mühendislik hizmeti almamış, ömrünü çoktan doldurmuş bu yapılar için somut hangi adımlar atıldı? Kentsel dönüşüm, depremden sonra en çok dillendirilen kavramlardan biri oldu. Ancak sahaya baktığımızda, dönüşümün hâlâ kağıt üzerinde kaldığını görmek zor değil. Birkaç münferit proje dışında, bütüncül ve planlı bir dönüşüm sürecinden söz etmek güç. Riskli yapı tespitleri yapıldı mı? Yapıldıysa bu binalar için neden hâlâ net bir yol haritası yok? Depremin ardından geçen zamanda geçici barınma çözümleri üretildi, bazı alanlarda yeni konut projeleri başlatıldı. Ancak mesele yalnızca yeni bina yapmak değil; güvenli, yaşanabilir ve planlı bir şehir inşa etmek. Şanlıurfa’da eski yapı stokunun büyük bölümü hâlâ aynı şekilde ayakta duruyor ve her artçı sarsıntı, her deprem haberi insanlara aynı soruyu sorduruyor: “Bir sonraki afete hazır mıyız?” Üç yıl az bir süre değil. Bu zaman dilimi, riskli alanların net biçimde belirlenmesi, hak sahiplerinin mağdur edilmeden dönüşüme dahil edilmesi ve özellikle dar gelirli vatandaşlar için ulaşılabilir çözümler üretilmesi için yeterliydi. Bugün Şanlıurfa’da asıl ihtiyaç; günü kurtaran açıklamalar değil, şeffaflık, takvimli projeler ve kararlı bir iradedir. Deprem bize çok ağır bir bedel ödetti. Aynı bedeli yeniden ödememek için, bu şehirde kentsel dönüşüm artık bir tercih değil, zorunluluktur. Unutmayalım: Depremler değil, ihmaller öldürür.