Bir düşünür "Söylemenin en iyi biçimi yapmadır" demiştir. Çok ta doğru söylemiş. Kültürümüzde bu veciz sözün karşılığına "Sözle pilav pişmez" denilebilir. Bunu dini bir terimle ifade edecek olursak adı ameldir. Yani uygulamadır. Güvenilir emin insanlar için özü sözü bir ifadesi kulanılır.  Bu konuya nerden, neden girildi derseniz, anlatayım: Sabah belediye otobüsü ile çarşıya giderken bazıları sürekli konuşuyor, haklı olmaktan söz edip öğütte bulunuyordu. Ben de, bir kişiye insan önce kendini düzeltmeli sonra başkasına öğütte bulunmalı dedim. Yanımda sessizce oturan, tahminim benden yaşlı bir kişi sohbette katıldı. Kendisinden hiç beklemediğim bir şekilde her kes bir şeyler söylüyor. Ama dedikleri ile yaptıkları örtüşmüyor. Farklı oluyor.  Deme ile yapma bir olmuyor, deyince çok iyi bir değerlendirme dedim.  İçimden iyi bir konu olur deyip yazmaya başladım.  Bu durum gerçekten bizim toplumda önemli bir çelişki. "Ele verir telkini kendi yer salkımı" misali.  Hanefi mezhebinin kurucusu İmamı azam Ebu hanife'ye bir kişi hasta çocuğunu getirir ne tedavi etmesini söyler. İmam bir şey demez. Bir ay sonra çocuğu görmeye gider. Babasına çocuğun çok bal yiyor hastalığı fazla tatlı yemekten oluyor. Adam daha evvel bunu niye demedin deyince, büyük imam şöyle der, çünkü daha önce ben de çok bal yiyordum. Diyeceğim ile yaptığım bir olmazdı. Bir ay bal yemedim, ancak şimdi hastalığın fazla bal, tatlı yemekten olduğunu söyledim. İbretli ders verici tarihi bir mesel. Tabi anlamak isteyenler için geçerli. Eğitim ve ahlak bireylerin tutarlı olmaları sözünde durmaktır. Bunun gereği Doğru dürust olmak, yalan söylememek önem teşkil eder.  İnsanın elbette bazen sözleri ve yaptıkları farklı olabilir. Ama önemli olan yanlış duygu ve düşünceleri tekrarlayıp alışkanlık haline getirmemektir. Bir de hatasını kabul etmektir. Hazreti İsa  "Başkasının gözündeki çöpü görüp sen neden gözünde ki merteği görmesin." der. Teori ve pratik dediğimiz düşünce ile uygulamanın bir olması dolaylı olarak bu konuları da kapsar. Örneğin her şeyi biliyorum demek yapamamak aynı kategoriye girer. İnsanlar birbirlerinden öğrenirler. Bir insanın her şeyi bilmesi uygulaması yapması mümkün değildir, akıl dışıdır. Teori ve pratiğin bir olması egitim ahlaki kurallar olduğu gibi, eleştri kadar özeleştiri yapmakla olur. Hatasını kabul etmekle olur.  konuşmasını bildiği kadar dinlemesini bilmekle olur. Sevgi saygı, hoş görüyle olur.  Konumuzla bağlantılı olarak Hazreti Muhammed bir hadisinde "Ben her şeyi biliyorum diyen kişi cahilin ta kendisidir." der. Zira böylesi zıtlıklar söz ile uyglumanın çoğu kez farklı oluşu bilgi olmadan bilgiçlik taslamak sonucudur. Sonuç olarak demem odur ki siyasette ve sosyal yaşamda kişiler arasında güven esas olmalıdır. Verilen sözler tutulmalıdır.