Günümüzde “su krizi” olarak adlandırılan olgu, yalnızca iklim değişikliğinin veya dönemsel kuraklıkların sonucu değildir. Bu kriz; küresel ölçekte kontrolsüz sanayileşme, fosil yakıt temelli enerji politikaları, madencilik faaliyetleri ve doğanın metalaştırılmasıyla derinleşen çok katmanlı bir ekolojik yıkım sürecidir. Dünya genelinde yaklaşık 2 milyar insan güvenli içme suyuna erişememektedir. Artan nüfus, kentleşme ve tüketim alışkanlıkları, mevcut su kaynakları üzerindeki baskıyı her geçen gün artırmaktadır. 20. yüzyılın başından bu yana küresel su kaynaklarının yaklaşık %20 oranında azaldığı, önümüzdeki süreçte bu azalmanın %10–40 bandına ulaşabileceği öngörülmektedir.  Su krizinin en kritik boyutlarından biri, kaynakların sektörel dağılımındaki eşitsizliktir. Küresel ölçekte olduğu gibi Türkiye’de de suyun büyük bölümü tarımda tüketilmektedir. Türkiye’de toplam su kullanımının yaklaşık %70–77’si tarımsal sulamaya gitmekte; buna karşın bu kullanımın önemli bir kısmı verimsiz ve sürdürülemez yöntemlerle gerçekleştirilmektedir.  Türkiye özelinde durum daha da çarpıcıdır. Yaygın kanının aksine Türkiye su zengini bir ülke değildir. Yıllık kişi başına düşen kullanılabilir su miktarı yaklaşık 1.300–1.500 m³ seviyesine gerilemiş durumdadır. Bu değer, uluslararası ölçütlere göre Türkiye’yi “su stresi yaşayan ülkeler” kategorisine yerleştirmektedir.  Dahası, nüfus artışı ve iklim değişikliği projeksiyonları bu tablonun hızla ağırlaşacağını göstermektedir. Yapılan hesaplamalara göre kişi başına düşen yıllık su miktarının 2030’da 1.200 m³’e, 2050’de ise yaklaşık 1.000 m³ seviyesine düşmesi beklenmektedir. Bu eşik, Türkiye’nin “su kıtlığı çeken ülkeler” sınıfına girmesi anlamına gelmektedir.  Türkiye’de su krizinin nedenleri yalnızca doğal süreçlerle açıklanamaz. Araştırmalar, su krizinde iklim değişikliğinin etkisinin yaklaşık %20 civarında kaldığını, asıl belirleyici faktörün (%80) yanlış su yönetimi, plansız kullanım ve politik tercihler olduğunu ortaya koymaktadır.  Son yıllarda yağış rejimlerinde ciddi değişimler yaşanmıştır. Türkiye’de yağışların son 20 yılda yaklaşık %22 oranında azalması, sıcaklıkların 1,6°C artması ve buharlaşma oranlarının %18 yükselmesi, su döngüsünü doğrudan bozarak barajları, yeraltı sularını ve tarımsal üretimi tehdit etmektedir.  Buna ek olarak, yeraltı su kaynaklarının aşırı kullanımı birçok bölgede kritik seviyelere ulaşmıştır. Özellikle İç Anadolu gibi yarı kurak havzalarda yeraltı su seviyeleri sürekli düşmekte, bazı bölgelerde kuyular tamamen kuruma noktasına gelmektedir. Aynı zamanda Türkiye’de bazı havzalarda su kullanımı, doğanın kendini yenileme kapasitesini aşmış durumdadır; bu da ekosistemlerin geri dönülmez biçimde tahrip edilmesine yol açmaktadır.  Kentleşme politikaları da krizi derinleştiren önemli bir faktördür. Betonlaşma, yağmur suyunun toprağa sızmasını engelleyerek yeraltı su rezervlerinin beslenmesini azaltmakta; şehirlerde su tutma kapasitesinin ciddi biçimde düşmesine neden olmaktadır.  Tüm bu veriler, su krizinin yalnızca çevresel değil; aynı zamanda ekonomik, politik ve etik bir kriz olduğunu açıkça göstermektedir. Su kaynaklarının özelleştirilmesi, ticarileştirilmesi ve piyasa mekanizmalarına terk edilmesi, suya erişimi temel bir hak olmaktan çıkararak ayrıcalığa dönüştürmektedir. Bugün gelinen noktada mesele yalnızca suyun azalması değil; suyun kim tarafından, hangi amaçla ve ne pahasına kullanıldığıdır. Bu nedenle su krizi, aynı zamanda bir yönetim ve adalet krizidir. Eğer mevcut politikalar değişmezse, yalnızca ekolojik yıkım değil; kitlesel göçler, gıda krizleri ve su kaynaklı çatışmalar kaçınılmaz hale gelecektir. Nitekim su, 21. yüzyılın en kritik jeopolitik unsurlarından biri olarak değerlendirilmektedir. Sonuç olarak; Su yaşamdır. Su bir meta değil, temel bir haktır. Ve yaşam, ne piyasanın ne de politik çıkarların insafına bırakılabilecek bir alan değildir. Bu nedenle suyu savunmak; yalnızca bir çevre meselesi değil, yaşamın kendisini savunmaktır. Su yaşamdır. Ve yaşam, satılık değildir.