14 Şubat’ı “aşk günü” olarak adlandırmak, duyguların tek bir takvim tarihine hapsedilmesinden başka bir şey değildir. Oysa gerçek sevgi belirli bir günle, hediye kalıplarıyla ya da gösterişli kutlamalarla ölçülemez. Aşk; Pahalı hediyelerle değil, birine gerçekten kulak vermekle, Gösterişli jestlerle değil, sıradan anlarda birlikte olabilmekle, Özel günlerle değil, küçük ama anlamlı davranışlarla büyür. Bu nedenle sevgiyi sadece 14 Şubat’a atfetmek, yılın geri kalan 364 gününde ilişkileri daha az değerli kılıyormuş gibi bir algı yaratabilir. Tüketim Kültürünün Rolü Burada sorgulanması gereken asıl soru şudur: 14 Şubat gerçekten sevgiyi kutlamak için mi vardır, yoksa kapitalist sistemin bir başka tüketim mevsimi midir? Sevgililer Günü’nün popülerleşmesiyle birlikte: Çikolata, çiçek ve mücevher satışları artar, Markalar “mükemmel hediye” vaadiyle tüketimi teşvik eder, Aşk, fiyat etiketli seçeneklerle ilişkilendirilmeye başlanır. Bu döngü, duygusal deneyimi ticarileştirir ve samimi anları bile piyasa olgusuna dönüştürür. Bir ilişkiyi değerlendirirken hediyenin büyüklüğünü sevginin büyüklüğüyle eş anlamlı görmek kolaylaşır. Oysa gerçek ilişki dinamikleri bu kadar basit değildir. Yalnızlık ve Değer Algısı Sevgililer Günü yalnız olan insanlar üzerinde de toplumsal bir baskı yaratır. “Yalnızsan bir şey eksik” mesajı sürekli tekrar edilir. Peki ya insanın değeri, bir ilişkiye ya da hediyelere bağlı olmadan nasıl tanımlanır? Yalnızlık bir eksiklik değil, bir varoluş hâlidir. Zorlayıcı olduğu kadar, insanın kendini tanımasına ve derinlemesine düşünmesine de olanak sağlar. Kendi değerini dışsal ölçütlerle değil, içsel bir farkındalıkla kurmak psikolojik açıdan daha sağlıklı bir denge yaratır. Duygular mı, Pazarlama mı? 14 Şubat’ın eleştirel incelemesi yalnızca sevgiyi kutlamakla ilgili değildir; kapitalist kültürün duygular üzerindeki etkisini anlamakla da ilgilidir. Aşk, sevgi ve bağlanma gibi kavramlar insanın en saf duygusal gerçeklikleridir. Ancak bu gerçeklikler, pazarlama stratejileriyle araçsallaştırıldığında anlam kaybına uğrar. Bugün 14 Şubat’ı kutluyorsanız, bunu gerçekten sevdiğiniz için yapın; markaların ve reklâmların dikte ettiği “mükemmel hediye” anlayışı için değil. Sevginin bir ömür boyu sürebilmesi için maddiyattın arka planda kalması gerekir. Çünkü maddiyatın olduğu yerde, aşk ve sevgi çoğu zaman yalnızca sözde kalır. Kutsal olan aşkın bile para ve değerli madenlerle ölçülmesi doğru değildir. Bu, aşkın tabiatına aykırıdır. Aşk; satın alınan değil, yaşanan, hissedilen ve paylaşılan bir duygudur. Sonuç 14 Şubat, bireyler için bir kutlama günü olabilir. Ancak bu günün arkasındaki tüketim kültürünü sorgulamak, sevginin özünü yeniden hatırlamak açısından önemlidir. Gerçek aşk bir güne değil, bir ömre yayılır. Hediyelerle değil, samimiyetle anlam kazanır.