İlk virajda bozuk para gibi insan harcamak ne kadar kolay olmuş. Göz açıp kapayıncaya kadar değişen, her şeyin hız ve tüketim çarkları arasında eridiği bir çağda yaşıyoruz. Sabah aldığımız bir teknolojik ürün akşam demode kalıyor, hayal ettiğimiz arabayı alırız yarın binmeye güceniyoruz, bugün göklere çıkarılan figürler, yarın bir kenara itilebiliyor, Canım dediklerimizi canını yakıyoruz. Kullan at çağının en ucuz malzemesi olmuş  İnsan, bu nedenle insan harcamak kolay olmuş. Nesnelerin, mekânların ve ne yazık ki ilişkilerin bu denli hızlı tüketildiği bir dünyada, ruhumuzu ayakta tutan o eski ama eskimeyen kaleyi hatırlamaya her zamankinden daha çok ihtiyacımız var Vefa... Vefa geçmişe duyulan bir saygı duruşu, iyiliğin hafızası, yol arkadaşını yarı yolda bırakmama ahlakıdır. Bizi biz yapan değerlere, üzerimizde emeği olan insanlara, bizi büyüten şehirlere ve bizi var eden geçmişe borcumuzu unutmamaktır. Yıllarca verilen emekler, birlikte aşılan zorluklar, paylaşılan acı ve tatlı anlar, hepsi tek bir hatada, ufak bir anlaşmazlıkta ya da daha cazip bir alternatif çıktığında bir kalemde silinip atılabiliyor. İnsan ilişkileri artık birer sosyal medya akışı gibi beğenmediğimiz anda kaydırıp geçiyor, hayatımızdan bloke ediyoruz. Oysa insan, hammadde gibi işlenen, zamanla demlenen bir değerdir.  Bir insanı kazanmak yıllar sürer, sadakatini ve güvenini inşa etmek sabır ister. Ancak harcamak? Sadece birkaç saniyelik bir öfkeye, bencilce bir hesaba ya da fütursuzca söylenmiş bir söze bakar. Küçük bir kahvenin kırk yıl hatırı vardır anlayışımız, yine vefa duygusundan gelmektedir. Ama maalesef vefat duygusu tükendi günümüzde kalmadı. Kalmadığı için de İnsanı harcadık, emekleri hiçe saydık ve tek kalemle sildik. Vefa sadece İstanbul Fatih ilçesinde yer alan Süleymaniye ile Haliç arasında yer olarak kaldı.